Stel je het volgende eens voor. Marije stapt in de bus om naar Lauwersoog te gaan en ze zegt: “Beste chauffeur, ik wil heel graag naar Schiermonnikoog, maar ik heb geen rijbewijs anders was ik zelf wel naar de boot gereden natuurlijk. Ik heb alleen geen rijbewijs omdat ik twee jaar geleden mijn been heb gebroken en toen geen rijlessen kon nemen. Het jaar daarna ging mijn relatie uit en overleed mijn lieve kat. Daar ben ik gelukkig weer een beetje bovenop, en nu spaar ik voor mijn rijbewijs. Alleen heb ik het geld nog net niet helemaal bij elkaar. Het is ook wel erg duur he? Maar ik wil wel héél graag naar Schiermonnikoog dus wilt u mij alstublieft naar de boot brengen?”

Beetje een overdreven scenario niet? Toch is dit precies wat ik als scriptiebegeleider af en toe meemaak. Het lijkt wel alsof mensen zich schamen om om hulp te vragen en eerst een waslijst aan verzachtende omstandigheden tevoorschijn moeten halen voordat ze durven vragen. Voor mij als hulpverlener voelt het als chantage. Wat ik hoor is: “jij moet mij helpen, want ramp 1, ramp 2 en ramp 3”. Er wordt zo’n groot moreel appel gedaan op je gedaan dat weigeren moeilijk wordt.

Gelukkig hoef ik studenten nooit te weigeren als ik ze het volgende verhaal vertel.

J: En heb je in die moeilijke periode je veters ook gestrikt?
S: Ja.
J: En heb je toen ook eten klaargemaakt?
S: Ja.
J: Vond je dat moeilijk?
S: Nee.
J: Dus de dingen waar je goed in was die deed je gewoon?
S: Ja.
J: Stel dat je nu heel goed was in onderzoek doen…
S: Dan had ik dat vast ook gedaan.
J: Dus als je iets heel goed kunt, dan…
S: Ja, ja, ik snap het al, ik ben dus niet heel goed in onderzoek doen.
J: Misschien wel, alleen weet je het nog niet van jezelf.
S: Dat zou natuurlijk ook kunnen.
J: Ik laat je graag zien dat ook jij prima in staat bent om een onderzoek te doen.
S: Ik ben benieuwd!